به گزارش "ورزش سه"، مهدی قایدی اکنون در جایی ایستاده که مدتها دنبال آن بود یعنی جام جهانی. قایدی فصل منتهی به جام جهانی را با یک تصمیم مهم آغاز کرد. او تیمش را تغییر داد و راهی النصر امارات شد؛ انتقالی که میتوانست برای او شروع یک فصل آرام، پرثبات و آمادهکننده برای جام جهانی باشد، اما خیلی زود همه چیز پیچیده شد. قایدی پیش از شروع فصل و در اردوی تیم ملی با مصدومیتی روبهرو شد که بخشی از مسیر آمادهسازیاش را تحت تأثیر قرار داد. همان آسیبدیدگی باعث شد آخرین فیفادی مرحله مقدماتی جام جهانی و تورنمنت کافا را از دست بدهد و با فاصلهای ناخواسته از تیم ملی دور بماند.
با این حال، قایدی برگشت. شاید نه با آن ریتمی که خودش میخواست و نه با آن فصل کاملاً بینقصی که میتوانست قبل از جام جهانی داشته باشد، اما برگشت و آنقدر در زمین اثر گذاشت که همچنان در ذهن کادر فنی تیم ملی باقی بماند. گاردین در معرفی تیم ملی ایران پیش از جام جهانی، او را یکی از استعدادهای هجومی مهم ایران دانسته؛ وینگری سریع، دریبلزن و خطرناک که بعد از پشت سر گذاشتن مصدومیت، با گل زیبایش مقابل کاستاریکا دوباره خودش را به تیم ملی یادآوری کرد.
برای قایدی، این جام جهانی شاید دیرتر از چیزی که تصور میشد از راه رسیده باشد. خیلیها معتقد بودند او میتوانست زودتر از اینها وارد فضای بزرگتری شود؛ حتی زودتر از اینها راه اروپا را در پیش بگیرد. بازیکنی با قامت کوتاه، مرکز ثقل پایین، قدرت تغییر جهت بالا و آن سبک بازی غیرقابل پیشبینی، همیشه این حس را ایجاد کرده که برای فوتبال منظمتر و تاکتیکیتر اروپا هم چیزی برای عرضه دارد. اما مسیر قایدی مثل خودش ساده و مستقیم نبوده؛ پر از چرخش، توقف، برگشت و دوباره شروع کردن.
حالا اما همه آن توقفها پشت سر اوست. قایدی به جام جهانی رسیده؛ جایی که چند حرکت خوب میتواند تصویر یک بازیکن را عوض کند. برای او، تورنمنت پیشرو میتواند ویترین تازهای باشد برای رؤیایی که هنوز در ذهنش زنده است: بازی در اروپا. همان رؤیایی که خیلیها میگویند باید زودتر از اینها سراغش میرفت، اما شاید هنوز هم برای رسیدن به آن دیر نشده باشد.
مهدی قایدی در تیم ملی نقش عجیبی دارد؛ نه همیشه در مرکز توجه است و نه میتوان از کنار او ساده گذشت. او از آن بازیکنانی است که ممکن است ۷۰ دقیقه در سایه بماند، اما با یک فرار، یک دریبل یا یک ضربه، مسابقه را از حالت عادی خارج کند. در جام جهانی، تیمها معمولاً برای همین لحظهها زندگی میکنند؛ برای یک غفلت مدافع، یک پاس پشت خط، یک ضربه در گوشه محوطه و یک بازیکن که بتواند نظم حریف را بههم بزند.
این نخستین جام جهانی قایدی است و همین موضوع، بار احساسی و ورزشی ویژهای برای او دارد. بازیکنی که فصل را با مصدومیت، تغییر تیم و فراز و نشیب شروع کرد، حالا در مهمترین مقطع ممکن به پیراهن تیم ملی رسیده و میخواهد از این فرصت استفاده کند. شاید جام جهانی برای او همان جایی باشد که مسیر تازهای را باز کند؛ مسیری که از تیخوانا و اردوی تیم ملی شروع میشود و شاید به همان مقصدی برسد که سالها دربارهاش گفتهاند: فوتبال اروپا.