به گزارش ورزش سه، در حالی که تمام نگاهها به جام جهانی ۲۰۲۶ در آمریکا، مکزیک و کانادا دوخته شده و همه منتظر درخشش نامهایی چون مسی، رونالدو، امباپه و لامین یامال در میان هیاهوی اسپانسرها و حتی در این دوره، تنشهای سیاسی جهانی هستند، مکزیک تا شش ماه دیگر میزبان یک جام جهانی کاملاً متفاوت خواهد بود: «جام جهانی بیخانمانها».
این تورنمنت که بیش از دو دهه از پایهگذاری آن در اتریش میگذرد، فوتبال را از یک تجارت پرسود به ابزاری قدرتمند برای بازسازی کرامت و امید انسانهای حاشیهنشین تبدیل کرده است. در این رقابتها، آمارها نه با تعداد گلها، بلکه با نجات جان انسانها سنجیده میشود. این تورنمنت در ۲۰ سال گذشته، مسیر زندگی بیش از ۱.۷ میلیون نفر در ۷۰ کشور جهان را از طریق توپ گرد تغییر داده است.
داستانهای این تورنمنت بینظیر است. برای مثال، «لینت» از زیمبابوه که در دوره ۲۰۲۴ سئول تنها زن حاضر در تیم مردان کشورش بود، در نهایت دستکش طلایی بهترین دروازهبان مسابقات به دست آورد. تحقیقات نشان میدهد که نزدیک به ۹۰ درصد شرکتکنندگان در این مسابقات، پس از پایان تورنمنت بهبود چشمگیری در سلامت روانی و اعتمادبهنفس خود گزارش دادهاند؛ دستاوردی بزرگ در جهانی که بیش از ۳۰۰ میلیون بیخانمان دارد.
برگزارکنندگان برای دوره ۲۰۲۷ یک هدف نمادین و جاهطلبانه تعیین کردهاند: فروش ۱۱۴ هزار و ۶۰۰ بلیت مجازی برای استادیومی خیالی به نام «ایمپکت». این عدد دقیقاً برابر با رکورد تاریخی تماشاگران فینال جام جهانی ۱۹۸۶ در ورزشگاه آزتکای مکزیک است و درآمد حاصل از آن مستقیماً زندگی ۵۰۰۰ انسان بیخانمان دیگر را متحول خواهد کرد.
از نظر ورزشی، مکزیک با ۵ قهرمانی در بخش مردان و ۹ قهرمانی در بخش زنان، قدرت بلامنازع این مسابقات به شمار میرود. در کنار آنها، تیمهایی مثل شیلی، برزیل و حتی مصر (قهرمان شگفتیساز ۲۰۲۵ در اسلو) از مدعی�ن همیشگی هستند.
در نهایت، جام جهانی بیخانمانها تلنگری است به دنیای مدرن؛ تورنمنتی که به ما یادآوری میکند فوتبال هنوز هم میتواند فراتر از قراردادهای نجومی و صندلیهای VIP، به انسانهایی که جامعه آنها را نادیده گرفته، دوباره نام، اعتبار و خانواده (تیم) بدهد.
