به گزا�ش ورزش سه، برناردو امسال تابستان پیشنهادات بارسلونا و اتلتیکو مادرید را رد کرد تا به اولویت اولش رئال مادرید ملحق شود. تماس مستقیم مورینیو و صحبت درباره نقشه راه تیم جدید، ستارهای که ۱۱۳ بازی ملی برای پرتغال انجام داده را متقاعد کرده بود که نقشی محوری در خط میانی رئال بر عهده خواهد داشت.
مورینیو تجربه و آچارفرانسه بودن او را ابزاری حیاتی برای بازسازی کمربند میانی رئال میدانست، اما آنچه در عمل اتفاق افتاده تا اینجا کاملا برخلاف وعدههای پیشفصل بوده است.
آمار برناردو تا اینجای کار ناامیدکننده است: تنها ۳ حضور در ترکیب اصلی، ۲۸۲ دقیقه بازی در ۶ مسابقه، بدون گل زده و ثبت یک پاس گل.
او ابتدا در میانه زمین کنار فدریکو والورده تست شد و سپس در پستهای هجومیتر به کار گرفته شد، اما ترافیک سنگین خط میانی رئال با حضور والورده، شوامنی، کاماوینگا، بلینگام و آردا گولر، عرصه را به شدت بر او تنگ کرده است.
مورینیو در توجیه نیمکتنشینی هموطنش گفت: «او در پیشفصل با افت بدنی محسوسی وارد تمرینات شد و باید از نظر فیزیکی پیشرفت کند.»
اما گذر زمان تغییری در سرنوشت ستاره سابق منچسترسیتی ایجاد نکرد. برناردو در دیدار مقابل الچه تمام نود دقیقه را روی نیمکت تماشا کرد و در دربی تلخ مادرید مقابل اتلتیکو تنها ۸ دقیقه فرصت حضور در زمین پیدا کرد تا نشانههای بحران آشکارتر شود.
معمای اصلی اینجاست؛ انعطافپذیری تاکتیکی که قرار بود برگ برنده سیلوا باشد، حالا به پاشنه آشیل او تبدیل شده است. در تیمی که نقشها از پیش تعیین شدهاند، برناردو به بازیکنی تبدیل شده که تنها برای پر کردن حفرهها جابهجا میشود. اگر او نتواند جایگاه خود را به عنوان مهرهای ثابت تثبیت کند، تنها یک مهره کمکی کارآمد باقی خواهد ماند؛ آن هم در مقطعی که رئال تا رده چهارم جدول سقوط کرده و ۶ امتیاز از بارسلونای صدرنشین عقب افتاده است.
