روایتی دست اول از فضای هتل تیم ملی در آن یک‌شنبه باور نکردنی!

پایگاه خبری فوتبالی- از نیمه دوم بازی کنگو و ازبکستان تا سوت پایان بازی الجزایر و اتریش، در هتل تیم ملی در تیخوانا چه گذشت؟

به گزارش فوتبالی، گفتن از آنچه که در طول بازی تیم‌های ملی الجزایر و اتریش بر علاقه مندان به تیم ملی ایران گذشت، هنوز جالب توجه و خواندنی است. مخصوصا روایت فضای هتل تیم ملی ایران در زمان برگزاری آن بازی قطعا جذاب خواهد بود.

البته ویدئوهایی نه چندان باکیفیت از فضای هتل تیم ملی در دقایق پایانی بازی الجزایر و اتریش در فضای مجازی منتشر شده است اما جزئیاتی هم وجود دارد که در آن ویدئوها دیده نمی‌شوند.

این روایتی است دست اول از اتمسفر هتل تیم ملی در ساعات نفسگیر یک‌شنبه 7 تیر 1405؛ ساعاتی که زنده ماندن امید تیم ملی برای صعود به مرحله یک‌شانزدهم نهایی جام جهانی به نتیجه دو بازی ازبکستان با کنگو و اتریش با الجزایر بستگی داشت.

همزمان با دقایق پایانی بازی تیم‌های ملی کنگو و ازبکستان، قرار بود تمرین ریکاوری ملی پوشان برگزار شود. اما در حالی که بازیکنان خودشان را برای تمرین آماده می‌کردند، ناگهان نظر امیر قلعه‌نویی تغییر می‌کند و او از شاگردانش می‌خواهد که بمانند و دقایق پایانی این بازی و البته بازی بعدی یعنی تقابل الجزایر و اتریش را تماشا کنند؛ چرا که در صورت صعود تیم ملی به مرحله بعد، تا روز جمعه فرصت تمرین و آماده‌سازی وجود داشت.

به این ترتیب بازیکنان در هتل می‌مانند و دقایق پایانی بازی کنگو و ازبکستان را تماشا می‌کنند؛ یعنی درست همان دقایقی که گل سوم کنگو به ثمر می‌رسد و عملا تمام امیدهای ایران برای صعود، به بازی بعدی گره می‌خورد.

بعد از سوت پایان این بازی، قلعه‌نویی به شاگردانش می‌گوید که از اول هم امیدی به ازبکستان و غنا نبود و تیم ملی باید منتظر نتیجه بازی اتریش و الجزایر بماند.

وقتی بازی الجزایر و اتریش دو بر دو می‌شود، چند نفر به ماجرای بازی تیم‌های آلمان و اتریش در جام جهانی 1982 اشاره می‌کنند که هر دو تیم به نتیجه یک بر صفر راضی بودند و 80 دقیقه پاسکاری کردند تا صعود کنند و الجزایر حذف شود و این نوید را می دهند که الجزایر انتقام آن جام جهانی را از اتریش می گیرد.

در ادامه و زمانی که از دقیقه 70، تیم‌های الجزایر و اتریش شروع به پاسکاری‌های ساده و بدون ریسک می‌کنند و علاقه‌ای به گل زدن نشان نمی‌دهند، زمزمه‌های تبانی بین این دو تیم در اردوی تیم ملی ایران شنیده می‌شود.

تا دقیقه 90، تقریبا همه پذیرفته بودند که بازی با همین نتیجه تمام خواهد شد و ایران صعود نخواهد کرد اما ناگهان در دقیقه 3+90 الجزایر به گل سوم می‌رسد و لابی هتل تیم ملی از شادی و صدای فریاد بازیکنان و مربیان به هم می‌ریزد.

در این میان علیرضا بیرانوند که به خاطر گل بدی که مقابل مصر خورده بود، عذاب وجدان داشت، از شدت خوشحالی امیر قلعه‌نویی را محکم در آغوش می‌گیرد؛ تا جایی که سرمربی تیم ملی احساس فشار می‌کند. در سمت دیگر لابی، مهدی طارمی که پنالتی از دست داده از خوشحالی اشک می ‌ریزد و همه آماده برپایی جشن صع�د می‌شوند. بازیکنان دیگر همه روی هوا بودند که اتریش در دقیقه 6+09 گل مساوی را می‌زند و همه بهت‌زده به تلویزیون نگاه می‌کنند!

قلعه‌نویی از شوک این صحنه، طاقت نمی‌آورد و قبل از سوت پایان راهی اتاقش می‌شود. حتی یکی دو بازیکن احتمال ورود VAR به صحنه گل را مطرح می‌کنند؛ به امید این که توپ قبل از پاس آخر، از خط خارج شده باشد اما دیدن صحنه آهسته برای اثبات سالم بودن گل اتریش کفایت می‌کرد.

در نهایت بازی 3 بر 3 مساوی می‌شود و بعد از سوت پایان، بازیکنان و بقیه اعضای تیم ملی، در سکوت مرگبار فضای لابی هتل، پراکنده می‌شوند و به سمت اتاق‌های‌شان می‌روند.